Pani Wisława miała jeszcze bardzo wiele do powiedzenia. Wiem to także stad, że porządkując pobieżnie jej archiwum znalazłem notatki do kolejnych wierszy, pisane takim nieczytelnym pismem. Tylko ona umiała odczytać takie swoje notatki. Podejrzewam, że tomik „Wystarczy” Wisława Szymborska miała zaplanowany w całości, ale kiedy zachorowała – nie miała już siły i ochoty kończyć wierszy zaczętych, z tamtych notatek.
Ten tytuł, mam wrażenie, do pewnego momentu miał być żartem.
A od pewnego momentu, kiedy o niego pytałem, mówiła, że to nie jest żart, że tak chce. Teraz tytuł „Wystarczy” przestał już zupełnie być żartem.
Jaka była Wisława Szymborska? Myślę, że potrafiła zdziwić się światem, tak jak ja już nie potrafię. Potrafiła podskoczyć na jednej nodze, jak mała dziewczynka. Którą chyba pozostała do końca.
Nie była poetką lingwistką, ale na pewno ta materia języka była dla niej szalenie ważna. Autonomiczność języka, to że można z niego stworzyć równoległą przestrzeń, równoległy świat, w którym będzie nam trochę lepiej, który będzie w wydaniu drugim, poprawionym.
Pani Wisława bardzo pilnowała językowego poziomu konwersacji, nie lubiła niechlujności językowej, narzucała językową elegancję w konwersacjach na każdym poziomie. Wyróżniało ją ciepło, ironia, ale zawsze połączona z autoironią. Ludzie pozbawieni poczucia humoru musieli się przy niej czuć bardzo nieswojo.
Nie miałem jeszcze odwagi „przeszukiwać” mieszkania, popatrzyłem tylko na to, co było na wierzchu, na biurku. Myślę, że znajdą się jeszcze wiersze. Ale to, czy zostaną wydrukowane, opublikowane, o tym zadecyduje fundacja powołana aktem testamentu. Jeśli one się znajdą w szufladzie albo w teczce z napisem „nie do publikacji”, fundacja uszanuje wolę Wisławy Szymborskiej. Wiersze wówczas będą dostępne, ale tylko dla badaczy i tych, którzy będą mieli dostęp do archiwum.
Michał Rusinek, sekretarz Wisławy Szymborskiej
