Wiadomość została wysłana.
Byłem bardzo blisko z Wisławą Szymborską, dlatego że znaliśmy się odkąd byłem dzieckiem. Ona przyjaźniła się z moimi rodzicami i często przyjeżdżała do nas na ulicę Iwicką. Do dziś pamiętam jak siedziała u nas w fotelu. I minęło kilkadziesiąt lat i nagle stałem się jej kolegą i kimś jej bliskim. To było takie przejście na drugą stronę rzeczywistości.
Nie mam wątpliwości, że Szymborska wpływała i wpływa na nas. To była osoba bardzo ciepła, która bardziej się interesowała innymi niż sobą. Pisała, że bardziej woli kochać ludzi niż ludzkość. Ona bardzo nie lubiła tłumu, bo ludzie ją płoszyli. Z drugiej strony bardzo lubiła poszczególnych ludzi i bardzo często się z nimi spotykała w niewielkim gronie. Te spotkania były niezwykłe. Ona była znana z tego, że podczas spotkań robiła loteryjki. Zawsze można było coś wygrać. Kiedyś wygrałem temperówkę, innym razem kieliszek z białą myszką, to znów skarpetki. A ona robiąc to cieszyła się jak dziecko. Bo prawdziwy artysta ma coś z dziecka. Ona miała taką wrażliwość i bawiła się jak dziecko.
Szymborska tworzyła nawet wtedy, gdy wpisywała dedykacje. Każdy taki wpis był właściwie jakimś wierszem. Podobnie było z jej słynnymi kolażami, które co roku wysyłała grupie swoich znajomych. Robiła te wycinanki ze starych pism. Każda z nich ma charakter dzieła sztuki.
Jej twórczość była bardzo łatwa do przekładu, dlatego, że ta poezja jest oparta na anegdocie i paradoksie. Udało jej się jakimś cudem połączyć tę prostotę a z drugiej strony trudną i głęboką poezję. Teraz po jej śmierci powtarzamy ten potworny zgiełk wokół niej. Taki sam zgiełk towarzyszył jej, gdy dostała Nagrodę Nobla. Ale ludzie wielcy zasługują, aby o nich mówić, nawet wtedy, gdy po śmierci wypadałoby przez jakiś czas milczeć.
Tomasz Jastrun, poeta, prozaik, eseista, krytyk literacki
