– Bizneswoman od biznesmana różni się tylko tym, że bizneswoman czasem nosi spódnicę – mówi Lidia Mikołajczyk-Gmur, wyróżniona tytułem Bizneswoman Roku, dyrektor generalna firmy Velux. O tym jak humanistka po afrykanistyce trafiła do branży budowlanej i dlaczego woli cement od szminki opowiada w rozmowie z tvp.info.
Lidia Mikołajczyk-Gmur w konkursie na Bizneswoman Roku wystartowała po to, by pokazać, że zawody uważane za męskie można oswoić.
– Nie jest aż tak istotne, czym się handluje, i czy szefem jest kobieta czy mężczyzna. Liczy się osobowość – mówi dyrektor generalna firmy Velux. Jak zapewnia, tytuł Bizneswoman Roku niewiele zmienił w jej życiu.
– Nie jest to jakaś kurtuazja, ale nie spodziewałam się tego wyróżnienia. Gdy ogłoszono wynik, byłam na urlopie. Nie uczestniczyłam w uroczystości – mówi. I dodaje: Znajomi, którzy wiedzą, że ćwiczę jogę, pytali tylko w żartach, czy nie przewróciło mi się w głowie.
Swoich szefów nawet nie poinformowała o wygranej, dowiedzieli się z monitoringu prasy. Pompy nie było.
– Nie lubię uroczystości „ku czci”. Z resztą, nie mam zakusów na celebrytkę – śmieje się Bizneswoman Roku.
Biznes nie patrzy na płeć
Dlaczego wystartowała?
– Po pierwsze, by pokazać firmę, ale też to, że w biznesie budowlanym kobiety dają sobie radę. Chciałam przełamać stereotypy. To był mój główny cel – wyjaśnia.
Jak przekonuje, w biznesie płeć nie ma znaczenia. Jej zdaniem, granice między zawodami męskimi i kobiecymi już dawno się zatarły.
– Znam wiele kobiet w branży budowlanej. Dotyczy to zwłaszcza biznesów rodzinnych – mówi i opowiada, że spotkała się wielokrotnie z sytuacjami, w których to oficjalnie panowie prowadzą firmę, jednak to kobieta jest szyją.
Dlatego laureatka konkursu do samej idei „biznesu pisanego szminką” podchodzi ostrożnie.
– Tytuł jest dla mnie dyskusyjny, umowny. Ja nie widzę różnicy między tym, czy kobieta czy mężczyzna prowadzi interes. Nie dzielę biznesu na męski czy kobiecy, jednak rozumiem ideę takiej nazwy – mówi Mikołajczyk. Jak dodaje, w stu procentach nie zgadza się z koncepcją parytetów, ale rozumie pomysł.
– Płeć nie ma znaczenia, decyduje osobowość i umiejętność współpracy z ludźmi – wyjaśnia.
Laureatka przypomina, że w firmie byli też oni-szefowie.
– Myślę, że dla większości moich pracowników, płeć szefa nie ma znaczenia – mówi. Zapytana jednak o to, czym różni się męski i damski sposób zarządzania bez wahania odpowiada: intuicją.
Jak ją w sobie odnaleźć?
– Jest to trudne. Tylko doświadczenie życiowe może w tym pomóc. U nas w firmie decyzje podejmujemy w zespole. Wtedy moja intuicja jest konfrontowana z opinią innych. Najlepiej intuicja sprawdza się w sytuacjach personalnych, w których trudno o dowody naukowe – wyjaśnia.
„
To czy sprzedaje się książki, perfumy czy okna to jest drugorzędne. Najistotniejsi są ludzie
”
Pani Mikołajczyk miała możliwość konfrontacji męskiego i damskiego sposobu na biznes 20 lat temu, gdy zaczynała karierę w budowlance. Pracę w raczkującym przedstawicielstwie duńskiej firmy Velux wspomina jako „pionierskie doświadczenie”.
– To był 1990 rok. Firma była dwuosobowa. Był szef firmy, młody Duńczyk i ja – asystentka. Pracowaliśmy tylko we dwoje. Jak była jakaś reklamacja, to zamykaliśmy biuro i jechaliśmy do klienta. Szef wymieniał okno, ja tłumaczyłam – opowiada Lidia Mikołajczyk. Jak dodaje, porozumiewali się po angielsku.
– Duński jest nie do nauczenia. Wszyscy Duńczycy mówią po angielsku. Jeśli ktoś nie mówi, to raczej imigrant – wyjaśnia.
Jak dodaje, polski rynek był wtedy niepewny. Nie wiadomo było jak gospodarka będzie się rozwijała, dlatego firma zaczynała skromnie.
– Ja nie jestem ryzykantką. To było ostrożne ryzyko, choć też odważny krok – mówi. I wspomina, jak wiele nauczyło ją to doświadczenie.
– Wielkim problemem były wtedy odprawy celne, bo nie było agencji celnych. Odprawa to było stanie w nocy w kolejkach. My się z szefem zmienialiśmy, bo ktoś musiał w dzień pracować. Dlatego ja się wtedy nauczyłam wszystkiego – wspomina.
Dżinsy, telewizory i afrykanistyka
O tym, że pani Mikołajczyk zaczęła pracę w firmie budowlanej zdecydował przypadek.
– Najpierw pracowałam w firmie wysyłającej Polaków do pracy za granicę. Wtedy już miałam kontakt z budowlanką, bo większość z tych osób do takich firm trafiało – opowiada.
Potem znalazła się w firmie, która prowadziła eksport i import.
– Importowałam wszystko: dżinsy, telewizory, okna. Wtedy zetknęłam się z firmą Velux. Zobaczyłam prestiż tej marki, dlatego, gdy firma zdecydowała rozpocząć działalność, złożyłam aplikację. Nie przywiązywałam wagi do branży. Ważniejsza jest firma, niż to, jaki asortyment się gromadzi – zapewnia Lidia Mikołajczyk.
Czy spełniła dziecięce marzenia?
– W dzieciństwie pewnie chciałam być piosenkarką lub aktorką – żartuje.
„
W zmianach jest smak życia. Dalej jeżdżę na nartach, choć miałam kilka wypadków, zastanawiam się też nad deską
”
– wyjaśnia.
Czego nauczyła się na afrykanistyce?
– Francuskiego. Podchodziłam do studiów realnie, stwierdziłam, że suahili i arabski mi się nie przyda. Te studia, to było odejście od konkretnych studiów ekonomicznych do studiów o ludziach. To ludzie interesują mnie najbardziej – mówi.
Afrykanistyka przydała się także Lidii Mikołajczyk w pracy zawodowej.
– Miałam klientów z Nigerii, bo prowadziłam kontrakt poprzez ONZ-owską organizację ds. Rozwoju Przemysłowego UNIDO. Na początku traktowali mnie jak asystentkę dyrektora. Potem, jak się okazało, że znam nazwisko ich laureata Nobla, to mnie docenili – mówi.
Jak dodaje, jest zdeklarowaną humanistką.
– Natomiast nauki ścisłe, przez które musiałam przejść, pomogły mi, bo muszę być konkretna w biznesie – wyjaśnia.
– Oryginalność popłaca, ale nie taka za wszelką cenę. To jest jakiś bagaż życiowy. Każde z doświadczeń rozwija. Szefową naszej logistyki jest osoba, która skończyła język perski – – mówi.
„
W Polsce mamy jedne z najdziwniejszych zamówień w Europie. Polacy chcą czasem okien białych czy złotych. Odreagowują to, że wszystko było kiedyś szare
”
Lidia Mikołajczyk przyznaje, że ma pewne zawodowe spaczenie.
– Gdziekolwiek nie jestem, wszędzie mam głowę zadartą do góry. Patrzę jakie są okna do poddaszy. Sprawdzam czy są dobrze zamontowane – śmieje się.
Dlatego w Nowym Roku życzy sobie przede wszystkim równowagi.
– Duńczycy mają stretegie długoterminowe, ja też. Sama nie robię postanowień noworocznych. Chciałabym zachować równowagę pomiędzy pracą a życiem osobistym, którą udało mi się dotąd osiągnąć. Chcę to umocnić – zwierza się bizneswoman. Jak zapewnia, umożliwia jej to duński model pracy.
– Staramy się dać pracownikom możliwość zachowania równowagi. Nie spędzamy całego życia w pracy. Tylko ktoś, kto ma balans, może lepiej pracować. To wynika ze wzajemnego szacunku – tłumaczy.
Pani Mikołajczyk mówi, że dobrze jest każdemu znaleźć własną drogę do równowagi. Jej pomogła w tym m.in. joga.
– Często problemem nie jest ilość godzin spędzanych w pracy, ale to, że po pracy w głowie zostają ciągle nie rozwiązane tematy. Trzeba się wyłączyć mentalnie. Taką równowagę chcę zachować – mówi bizneswoman.
Konkurs na Bizneswoman Roku zorganizowało Radio PIN i BRE Bank.
