W czasach Polski Ludowej był jednym z najpopularniejszych kabaretów, a na jego przedstawienia waliły tłumy widzów. Któż z nas nie pamięta dziś kultowych skeczów i monologów. 13 stycznia 1965 roku pierwszy raz publiczności zaprezentował się kabaret Dudek. Było się z czego pośmiać, a tego ostatniego zdania zupełnie nie trzeba podkreślać wężykiem...
Założycielem i swego rodzaju „mózgiem” całego przedsięwzięcia był zmarły w 2002 r. Edward Dziewoński. To jego możemy oglądać m.in. w znakomitym skeczu pt. „Sęk”, gdzie po mistrzowsku próbuje ubić interes z niespełna 90-letnim dziś Wiesławem Michnikowskim.
Muzykę do kabaretu komponował przede wszystkim Wojciech Młynarski, a autorem większości tekstów jest Stanisław Tym. Podczas około tysiąca spektakli, odgrywanych w latach 1965-75, które odbywały się w kawiarni Nowy Świat (przy tej właśnie ulicy w Warszawie), na scenie można było zobaczyć takie sławy, jak Irena Kwiatkowska, Wiesław Gołas, czy Jan Kobuszewski.
Kultowy stał się chociażby skecz z udziałem tych ostatnich i Wiesława Michnikowskiego, gdy do hydraulika (Kobuszewski) i jego ucznia Jasia (Gołas) przyszedł klient. „Ale czy masz Pan chwilkę czasu” przywitał go majster. A potem zaczęła się „lekcja poglądowa” dla Jasia, podczas której anegdotki majstra miał zaznaczać w kajeciku wężykiem.
Hitami stały się też niektóre piosenki z kabaretu, takie jak: „W Polskę idziemy”, czy „W co się bawić”.
W połowie lat 90. Edward Dziewoński postanowił przypomnieć młodszych widzom skecze z kabaretu. –
Wyrosło nowe pokolenie, które nigdy nie widziało żywego Dudka – mówił wtedy ze sceny. A widownia znów mogła zobaczyć, co prawda nieco starsze, ale wciąż w świetnej formie, gwiazdy kabaretu Dudek.
