Po trzynastu dniach na orbicie wahadłowiec Endeavour wylądował na przylądku Canaveral na Florydzie. Tym samym misja rozbudowy Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS) zakończyła się sukcesem. Zamontowana przez sześcioosobową załogę kopuła Cupola umożliwi szeroką obserwację Ziemi i innych ciał niebieskich, a także dokujących do Stacji statków kosmicznych.
Początkowo lądowanie Endeavoura na Ziemi stało pod dużym znakiem zapytania, bowiem na Przylądku Canaveral padał rzęsisty deszcz. W ostatniej chwili pogoda się jednak poprawiła i o godz. 22:20 czasu lokalnego wahadłowiec wylądował w Ośrodku Kosmicznym im. Kennedy'ego na rozświetlonym 5 kilometrowym pasie startowym.
– Zarówno wahadłowiec jak i załoga sprawowali się świetnie – podsumował kontroler lotu LeRoy Cain. Zadowolony był także prezydent Barack
Obama, który kilka dni temu rozmawiał z astronautami na
Orbicie.
– Jesteśmy dumni z was, z waszej pracy i
kooperacji z kolegami z Japonii i z Rosji – powiedział.
Astronauci trzykrotnie wychodzili w przestrzeń kosmiczną aby wykonać
niezbędne prace montażowe. Załoga promu dostarczyła na ISS i zainstalowała ostatni z głównych stałych elementów stacji – europejski moduł Tranquility (wykonany kosztem
ponad 400 mln dolarów przez włoską firmę Alenia na zlecenie Europejskiej Agencji Kosmicznej). Znajdują się w nim systemy podtrzymywania życia – sprzęt do produkcji tlenu, oczyszczania powietrza z dwutlenku węgla oraz pokładowa oczyszczalnia ścieków.
Do modułu doczepiona jest przeszklona kopuła obserwacyjna Cupola, dzięki której można z orbity obserwować Ziemię i inne ciała niebieskie, a także dokujące do Stacji statki kosmiczne.Centralny iluminator kopuły o średnicy 79 centymetrów jest największym oknem, jakie zostało zainstalowane w pojeździe kosmicznym.
Komandor George Zamka zostawił także na Stacji fragmenty skał z księżyca i Mont Everestu. Miał też ze sobą nuty i
płytę z muzyką Fryderyka Chopina.
Projekt rozbudowy Międzynarodowej Stacji Kosmicznej został podzielony na trzy fazy. Pierwsza – przygotowanie – zrealizowana została w latach 1995-1998 i obejmowała loty promów kosmicznych do rosyjskiego kompleksu Mir oraz pobyt na nim wielonarodowych załóg. Faza druga – montaż i eksploatacja testowa – została rozpoczęta w końcu roku 1998, a zakończona w 2001 roku. Faza trzecia – dokończenie budowy i eksploatacja – ma się zakończyć w 2010 roku.
W budowie i eksploatacji używane będą wahadłowce amerykańskie programu STS, rosyjskie rakiety Proton i Sojuz, japońska H-2B i europejska Ariane 5. Po zakończeniu montażu na stacji będzie mogło stale przebywać sześć osób. Masa kompleksu wyniesie 425 ton, długość 88,5 metra, rozpiętość paneli baterii słonecznych 108,5 metra, a moc przez nie generowana 110 kW (z tego 60 kW na badania naukowe a reszta na funkcjonowanie stacji). Objętość pomieszczeń hermetyzowanych wyniesie 1160 m3.
