Prof. dr hab. Andrzej Szczeklik był kierownikiem II Katedry Chorób
Wewnętrznych Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego. Swoje naukowe
zainteresowania skupił wokół chorób układu krążenia i oddechowego, był
autorem około 650 prac naukowych, drukowanych w najbardziej prestiżowych
międzynarodowych czasopismach, co pozwoliło osiągnąć mu w ostatnim
dziesięcioleciu pozycję najczęściej cytowanego polskiego autora w
piśmiennictwie naukowym z zakresu medycyny i biologii.
Szczeklik był przede wszystkim wybitnym lekarzem, ale także naukowcem o
światowym formacie, twórcą i organizatorem dużej jednostki klinicznej,
naukowej i dydaktycznej, jaką jest II Katedra Chorób Wewnętrznych Collegium
Medicum UJ.
Był także człowiekiem o szerokich zainteresowaniach humanistycznych,
miłośnikiem poezji, muzyki, autorem książek, w których rozważał związki
pomiędzy medycyną a sztuką.
W maju 2009 roku Szczeklik otrzymał doktorat honoris causa Uniwersytetu
Jagiellońskiego. Podczas wykładu mówił wtedy m.in.: „W każdym zawodzie istnieją
sytuacje esencjonalne, które odsłaniają jego twarz. I tak istotą medycyny
jest spotkanie lekarza z chorym. (...). Trzeba wysłuchać opowieści chorego,
pamiętając, że dla opowiadającego jest to sytuacja pierwszorzędna, a dla
słuchającego, że któraś z tych opowieści może stać się jego własną historią,
jego chorobą”.
„Oddany chorym ponad wszystko”
Prof. Ewa Niżankowska-Mogilnicka, kierownik Kliniki Pulmonologii w II
Katedrze Chorób Wewnętrznych CM UJ, która ze Szczeklikiem pracowała przez 40
lat, powiedziała, że był on „wspaniałym lekarzem, oddanym chorym ponad
wszystko”.
– Był niezwykle pracowitym człowiekiem, spędzał w klinice całe dnie. Nas,
młodych pracowników naukowych, uczył medycyny, podejścia do pacjenta, empatii
i tego, jak rozmawiać z chorym człowiekiem, często umierającym. Był szefem
wymagającym, ale bardzo pomocnym dla młodych ludzi – zaznaczyła.
Prof. Andrzej Szczeklik urodził się w 1938 r. w Krakowie. W 1961 roku ukończył studia na wydziale lekarskim
Akademii Medycznej w Krakowie. Kształcenie podyplomowe
kontynuował na uniwersytetach w Stanach Zjednoczonych i Szwecji. Doktoryzował
się i habilitował na Akademii Medycznej we Wrocławiu. Od 1972 roku kierował
II Katedrą Chorób Wewnętrznych UJ (do 1989 r. Kliniką Akademii Medycznej). W
latach 1990-1993 pełnił funkcję rektora AM w Krakowie. Wspólnie z ówczesnym
rektorem UJ prof. Andrzejem Pelczarem doprowadził w 1993 r. do powrotu
wydziałów medycznych na UJ.
Zainteresowania badawcze Szczeklika skupiały się wokół chorób serca
rozwijających się na podłożu miażdżycy i chorób płuc o podłożu
immunologicznym. Był autorem teorii oraz metod leczenia dotyczących astmy
aspirynowej, które zostały udowodnione i powszechnie przyjęte.
Po wygraniu w 1991 roku konkursu międzynarodowego na badania naukowe,
ogłoszonego przez Komisję Nauki Wspólnoty Europejskiej, uzyskane środki
przeznaczył na gruntowny remont i rozbudowę budynku szpitalnego zajmowanego
przez II Katedrę Chorób Wewnętrznych, stwarzając w nim jeden z
najnowocześniejszych ośrodków interny w naszym kraju.
Za swoje ociągnięcia otrzymał wiele nagród krajowych i zagranicznych, m.in.
PAN, KBN, czasopisma ”Lancet” i Royal College for Physicians w Londynie. Był
doktorem honoris causa Akademii Medycznej we Wrocławiu, Akademii Medycznej w
Warszawie, Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach, Uniwersytetu Medycznego
w Łodzi oraz Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.
